Feeds:
પોસ્ટો
ટિપ્પણીઓ

Archive for જાન્યુઆરી, 2013

એકોક્તિ : કૈકેયી

આખું અયોધ્યા હરખને હિલોળે ચડ્યું છે. આવતી કાલે રામનો રાજ્યાભિષેક થવાનો છે. રમે ભલે ને મારી કુખે જન્મ લીધો નથી તો પણ એમારા ભરત જેટલા જ મને વહાલા છે; પણ મારી વડારણ મંથરા છે ને? ખબર નહિ, એ કેમ દાઢમાંબોલતી હતી? મારા આનંદની તેને અદેખાઇ આવતી હશે? ના રે ના, એમ તો હું માનતી નથી. અરે, ગાંડી છે એ તો…મને કે’તી’તી કે દશરથ રાજા પાસે તમારે બે વરદાન માગવાનાં બાકી છે તે આજે મોકો છે..માંગી લો..
લે, કર વાત..અલી, મને કઇ વાતની ખોટ છે કે હવે હું એવાં વચનો માગતી ફરું? પણ પછી થયું, “જીવ,મંથરા તો
મારાં મહિયરથી હારે આવી છે ને?” એટલે મેં વચનો માગ્યાં ય ખરાં….
મને ખબર છે, રાજાને એ ગમ્યું નહોતું. આખરે બાપનું દિલ છે ને? તેની તો હિંમત જ નહોતી એટલે રામને
બોલાવીને મેં જ માંડીને વાત કરી. બચાડા રામે તો એ આગ્ના માથે ચડાવી અને સીતા તથા લક્ષ્મણની સાથે એ
ચૌદ વર્ષના વનવાસ માટે રવાના થયા…
મને હતું, ભરત મોસાળેથી આવતાંવેંત ખુશ થઇ જશે..હું રાજમાતા બની જઇશ…પણ હાય નસીબ..એ તો બે વેંત
છેટું જ રહ્યું. ભરતે આવીને મારું અપમાન કર્યું..રાજમહેલમાં મારું તો જીવવું દોહ્યલું બની ગયું…મને ખબર પડી કે
ભરત તો રામને મળવા વનમાં ગયો હતો…આનું નામ તકદીર..નસીબમાં રાજયોગ ન હોય તો એ સુખ ક્યાંથી
મળવાનું હતું? મેં ધાર્યું’તું શું ને શું થઇ ગયું?ભલે રામે ભરતને સમજાવીને પોતાની ચરણ્પાદુકા તેને સોંપી અને
ભરતે રામ પાછા ન ફર્યા ત્યાં સુધી અવધના સિહાસને ચરણપાદુકા પધરાવીને રામ વતી રાજ કર્યું… ઇ બધું તો
બરાબર પણ ઇતિહાસને પાને તો હું જ ખરાબ ચિતરાઇ ને? કુશી અને સુમિ પણ મારાથી મોં ચડાવીને બેઠાં છે.
મહારાજે તો સ્વર્ગારોહણ કર્યું..હું તો આ ભર્યા ભાદર્યા સંસારમાં ય સાવ એકલી અટૂલી રહી ગઇ….હશે, બાપલા, પૂર્વ જ્ન્મના કર્મોનું જ એ ફ્ળ હશે એમ માનું છું. મનોમન મને એટલો સંતોષ છે કે હું હતી એટલે
મંથરા આવી અને તેને પગલે રામાયણ સર્જાયું…રામાયણ વિના અમને – રામ, લક્ષ્મ્ણ, જાનકી,હનુમાન, ભરત,
શત્રુઘ્ન વગેરે પાત્રોને કોણ ઓળખી શક્યું હોત?
*******************

Read Full Post »

%d bloggers like this: